Το μη ελεγχόμενο περιβάλλον αποτελεί την "αχίλλειο πτέρνα" σε όλους τους τουριστικούς περιορισμούς, σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Οι Υπηρεσίες ασφαλείας ποτέ δεν μπορούν να ανταποκριθούν με επάρκεια, στον τομέα της πρόληψης, πολύ σοβαρών εγκλημάτων που πίσω τους κρύβεται οργανωμένη εγκληματική οργάνωση και αυτό γιατί:

  • Έχουν να αντιμετωπίσουν πληθώρα καθημερινών προβλημάτων όπως μικροεγκλήματα, ατυχήματα, διαπροσωπικές συγκρούσεις και ελέγχους νομιμότητας.
  • Λειτουργώντας εποχιακά, έχουν ελάχιστο μόνιμο προσωπικό που ενισχύεται αριθμητικά κατά την τουριστική περίοδο, το οποίο όμως δεν έχει καμιά επαφή με την μόνιμη τοπική κοινωνία, δεν γνωρίζει καλά την περιοχή, διακατέχεται από το άγχος του άγνωστου ακόμα και σε επίπεδο διαχείρισης περιστατικών και φυσικά δεν μπορεί να προσφέρει σε τομείς όπως είναι η συλλογή πληροφοριών.
  • Η συνεχής ανανέωση των επισκεπτών αλλά και χιλιάδων άλλων που καταφθάνουν από παντού αναζητώντας εργασία, δημιουργεί ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων μέσα στο οποίο ο εγκληματίας μπορεί να βρει την απαραίτητη ανωνυμία και κάλυψη προκειμένου να καταστρώσει τα σχέδιά του, να τα θέσει σε εφαρμογή και να κρυφτεί στη συνέχεια.

Οι μόνιμοι κάτοικοι, την ίδια περίοδο είναι τόσο απασχολημένοι, που το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι ο τομέας της ασφάλειας, τον οποίο θυμούνται μόνο όταν οι ίδιοι πέσουν θύματα ενός εγκλήματος.

Οι τοπικές επιχειρήσεις, από το μικρότερο κατάστημα και τον ελεύθερο επαγγελματία κάθε είδους μέχρι και το μεγαλύτερο ξενοδοχείο, εξαρτώνται άμεσα από τον αριθμό και την ποιότητα των επισκεπτών, που επηρεάζεται από πολλούς ευμετάβλητους παράγοντες με σημαντικότερο όλων εκείνων που αφορά την ασφάλεια.

Κανένας δεν πρόκειται να επιλέξει για τις διακοπές του ένα τόπο όπου υπάρχει το ενδεχόμενο να θέσει σε κίνδυνο τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειάς του.

Ένα σοβαρό περιστατικό ασφαλείας ή πολλά και επαναλαμβανόμενα ήσσονος σημασίας, που θα συγκεντρώσουν τα φώτα της δημοσιότητας παγκοσμίως, είναι ικανά να προκαλέσουν συρρίκνωση της τοπικής οικονομίας για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.

Τέτοια σοβαρά περιστατικά είδαμε πρόσφατα στη Γαλλία (Νίκαια, Παρίσι), το Βέλγιο, τη Γερμανία, αλλά και σε Χώρες εκτός Ευρώπης που όμως αποτελούν ανταγωνιστές μας στον Τουριστικό τομέα, όπως η Τουρκία η Αίγυπτος, η Αλγερία και η Ταϊλάνδη και πρέπει να παραδεχτούμε ότι η δική μας άνοδος στις αφίξεις ξένων τουριστών οφείλεται βασικά στη δική τους κατάρρευση.

Μικρότερα επαναλαμβανόμενα περιστατικά έχουν πλήξει κατά καιρούς αρκετούς δημοφιλείς προορισμούς της Χώρας, αλλά και άλλους προορισμούς διασκέδασης και αναψυχής ανά τον κόσμο, καταστρέφοντας τουριστικές περιόδους που ξεκίνησαν με καλές προοπτικές.

Τα μικρότερης σημασίας επίσης καταγράφονται ως συνολικοί αριθμοί, στους χάρτες ταξιδιωτικού κινδύνου που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο γίνονται ρυθμιστές της κατανομής του τουριστικού ρεύματος.

Η απορία που γεννάται εύλογα στο σημείο αυτό είναι ποιες δυνατότητες επιρροής και παρέμβασης μπορεί να έχει ένα ξενοδοχείο και ο κάθε ξενοδοχοϋπάλληλος, σε ένα μη ελεγχόμενο περιβάλλον ώστε αυτό να μην αποτελεί τουλάχιστον άμεση απειλή για την επιχείρηση.

 

Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα το οποίο πρέπει να απαντήσουμε αμέσως τώρα.

(Το παρόν άρθρο αποτελεί το εισαγωγικό μέρος συζήτησης με τη μέθοδο του "καταιγισμού ιδεών" και άσκησης, μιας διδακτικής ώρας του πρώτου κύκλου των σεμιναρίων Τουρισμός και Ασφάλεια).

 

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter